سمبولیسم

آثار هنری سمبولیستی در عالم شعرو نقاشی با هم شباهت زیادی دراند، از جمله اینکه به اشکال و سمبولها و آهنگها و قوانینی که نه عقل و نه منطق ، بلکه احساسات آنها را پذیرفته است توجه دارند.حالت اندوه و مناظر و حوادث طبیعی که مایه یاس و عذاب و نگرانی و یا ترس انسان میگردد، موضوعات مورد علاقه آنها میباشد و در محدوده کار ایشان قرارمی گیرد . آثار هنری که با توجه به موارد مذکور بوجود می آیند ، هر کسی و هر خواننده ای را بنا به وضع روحی ومیزان ادراک او جلب می نماید .

افسانه ها، رویاها و نیروهایی که در سرنوشت انسان تاثیر گذارند با آزادی کامل بصورت نقاشی و موسیقی و شعر ، سروده و یابه تصویر کشیده می شوند.                

بنابراین واقعیت ذهنی(Abstriat)بیش از واقعیت عینی (Concret)مورد توجه این هنر مندان قرار گرفت . بدینصورت در اواخرقرن نوزدهم با تاثیر پذیری رشته های مختلف از یکدیگر خصوصا در شعر و نقاشی موجبات تغییر و تحول پیدایش شیوه های جدیدی گردید که از آن میان شیوه سمبولیسم یا (رمزگرایی) میباشد.

نقاشان این دوره بر خلاف نقاشان امپرسیونیست که تنها به بر داشتهای عینی از طبیعت مشغول بودند ، نقاشی را امری مربوط به تخیل حافظه می دانستند و می کوشیدند تا ایده های خود را به وسیله فرمها و رنگهای سمبولیک بیان کنند .مثلا بشر زمانی تصاویر ی از موجودات را در درون غارها برای خویش نقاشی نموده ، آنها را به عنوان سمبل شناخته است. گاهی مجسمه هایی به هیات نیمه انسانی – حیوانی از سنگ تراشیده، ویا تندیسهایی را بر پا کرده است تا آنها را ستایش نماید.بابلیهای قدیم خدایان خود را به شکل قوچ،گاو،شیر، ماهی و غیره مجسم می نمودند و اساطیر یونانی، به شکل سمبولهایی مجسم می شدند. در بسیاری موارد اشکال انتزاعی مانند دایره، مثلث و غیره ، مفاهیم سمبولیک پیدا کرده اند.  از نقاشان این دوره میتوان  (پل گوگن وگوستاو مورو)     رانام برد .